fuzzyburlesque

Joseph Beuys

Κάποτε ονειρεύτηκα ότι περπατούσα σ’ ένα νεκροταφείο κοιτώντας τις ταφόπλακες. Αντιλήφθηκα τότε ότι συνέβαινε κάτι παράξενο. Οι ταφόπλακες διέφεραν από τις άλλες που συνήθως γράφουν: γεννήθηκε το 1918, πέθανε το 1968, ή γεννήθηκε το 1927, πέθανε το 1975. Σε κείνες τις ταφόπλακες οι ημερομηνίες ήταν κάπως έτσι: από το 1970 ως το 1972, από το 1965 ως το 1966, από το 1954 ως το 1957. Κανένας από τους νεκρούς δεν έμοιαζε να’ χε ζήσει περισσότερο από δυο χρόνια. Αρκετοί είχαν πεθάνει πολύ πιο νέοι. Μερικοί είχαν ζήσει μόλις μερικές μέρες, από τις 18 Φεβρουαρίου ως τις 11 Μαρτίου ή από τις 19 Μαϊου ώς τις 5 Ιουνίου. Ορισμένοι μάλιστα είχαν ζήσει μόνο λίγες ώρες. Συνέχιζα να περπατάω ανάμεσα στους τάφους χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα. Ξάφνου ένας γέρος, πολύ γέρος όμως, στέκεται μπροστά μου. Πρόκειται για τον κηπουρό· τον ρωτάω με απορία πώς κατάφερε να ζήσει τόσα πολλά χρόνια, όταν όλοι οι άλλοι πέθαναν τόσο νέοι. Χαμογελά, κουνά το κεφάλι και μου απαντά: “Κάνετε λάθος. Οι ταφόπλακες δεν γ...

Damien Hirst

Δε με νοιάζει   καθόλου   αν η ανθρωπότητα πάει να καταστραφεί. Ούτε   με απασχολεί αν θα σωθεί η φάλαινα   ή η μεγάλη λευκή λεοπάρδαλη ή ο μαύρος πάνθηρας ή ό,τι άλλο. Δε με αφορά. Το μόνο που με νοιάζει   είναι να πάω με τα πόδια μέχρι τη γωνία να   αγοράσω εφημερίδα   και να διαβάσω για ένα βιασμό που έγινε στο   δρόμο ή για μια ληστεία σε τράπεζα, και ίσως να πάω να φάω κάτι και να πιω μια μπίρα, και να βγω μια βόλτα και να κοιτάξω ένα σκυλί, ή   να ξύνομαι στη μασχάλη. Δε με ενδιαφέρουν τα μεγάλα προβλήματα.

Dries Verhoeven

Μου αρέσουν οι μεγάλοι σεισμοί επειδή πάντοτε μας ενώνουν μαζικά στις πλατείες. Οι περισσότεροι εγκαταλείπουμε τα σπίτια μας, φοβούμενοι μην τυχόν και πέσουν επάνω μας και μας πλακώσει η ματαιοδοξία και η απληστία μας, η μνησικακία και τα "Πιστεύω" μας, οι φόβοι και οι μοιρολατρία μας. Αγρυπνούμε με μια ξαφνική αδελφοσύνη, με μια ματωμένη μοναξιά στις μετασεισμικές δονήσεις, λες και ικετεύουμε να μην πεθάνουμε μόνοι μας. Μοιάζει σαν να ενδιαφερόμαστε αληθινά για τη ζωή και τον άγνωστο διπλανό μας. Μοιάζει σαν να αγαπάμε. Μιχάλης Δέλτα, Κάθαρση

Το μόνο που θέλουν οι άνδρες είναι να τους γλείφουν την ψωλή Όσο περισσότερες ώρες της ημέρας γίνεται Απ' όσο περισσότερα όμορφα κορίτσια γίνεται Έξω απ' αυτό, ενδιαφέρονται μονάχα για τεχνικής φύσης προβλήματα. Είναι αυτό άραγε αρκετά σαφές; Michel Houellebecq , Μορφολογία της τελευταίας όχθης

Joan Fontcuberta 

Duane Michals

Σ' ένα πεδίο είμαι η απουσία του πεδίου.  Ετσι πάντα συμβαίνει. Οπου κι αν είμαι είμαι αυτό που λείπει. Οταν περπατάω χωρίζω τον αέρα και πάντα ο αέρας ξανάρχεται  για να γεμίσει τα κενά εκεί που το σώμα μου ήταν. Ολοι έχουμε λόγους που κινούμαστε.  Εγώ κινούμαι για να διατηρώ τα πράγματα ολόκληρα. Mark Strand

Are You Experienced

John Baldessari

Τ ο κοκάλινο μέρος του τιμονιού, η εξωτερική περιφέρεια, είναι χρώματος κρεμ. Το συνδέουν με το κέντρο τρεις συνεπίπεδες ακτίνες. Μια δεύτερη στεφάνη, νικελένια, ομόκεντρη αλλά στα δύο τρίτα περίπου της ακτίνας του εξωτερικού κύκλου, αποτελεί το επινόημα που επιτρέπει στον οδηγό να ενεργοποιεί την κόρνα με τους αντίχειρες χωρίς να χρειάζεται να διακόψει στιγμιαία την επαφή του με το βολάν για να πιέσει το αντίστοιχο κουμπί στο καντράν ή έστω έναν μικρό λεβιέ κάθετο επί της κολόνας διεύθυνσης. Αυτή η δεύτερη περιφέρεια είναι σχετικά πρόσφατη εξέλιξη, χαρακτηρίζει κυριολεκτικά τα πολυτελή τελευταία μοντέλα. Εκλαϊκεύτηκε βέβαια με τον καιρό.[...] Άρις Γεωργίου

Μεγάλο και γυαλιστερό σαν το μαχαίρι της κουζίνας, το τρένο των οκτώ έκοβε από κάτω μας τη γη στα δύο. Σου κράτησα το χέρι ανόρεχτα - όσο να βλέπουν τα παιδιά- και ανέβηκα στη γέφυρα, μήπως προφτάσουμε τη σκόνη από τον τελευταίο ανασασμό του, πριν χαθεί. Φοβάμαι πως απόψε - έπειτα από χρόνια πολλά- θα κάνουμε έρωτα. Σαν μωρό θα σε γδύσω, κι εκεί στον καναπέ που θα' σαι ξαπλωμένη, με την τηλεόραση να φέγγει μπλε στα στήθη σου, και τις φωτογραφίες των παιδιών επάνω στον μπουφέ, θα μπω με βία μέσα σου, σαν να ξεσπάω. Θα τρίβεται το ύφασμα στις πλάτες μας και θα ματώσουμε για λίγο κι ίσως τελειώνοντας να κλάψεις: τα παιδιά που έφυγαν, το δέρμα σου που χάλασε, για τ' άσπρα σου μαλλιά κι εμένα πού, φοβάμαι, θα σου πω στα ψέματα ότι ακόμη σ' αγαπάω. Ούρσουλα Φώσκολου, το κήτος

Οι 20 πρώτες 1) Baskin, Can Evrenol 2) La La Land, Damien Chazelle 3) Elle, Paul Verhoeven 4) Nocturnal Animals - Tom Ford 5) American Honey, Andrea Arnold 6) The Wailing - Hong-jin Na 7) Under the Shadow, Babak Anvari 8) I, Daniel Blake - Ken Loach 9) Train to Busan, Sang-ho Yeon 10) Hounds of Love, Ben Young 11) Desierto, Jonás Cuarón 12) Sausage Party - Greg Tiernan, Conrad Vernon 13) The Secret Life of Pets - Chris Renaud, Yarrow Cheney 14) The Magnificent Seven, Antoine Fuqua 15) Neruda - Pablo Larraín 16) 10 Cloverfield Lane, Dan Trachtenberg 17) The Neon Demon, Nicolas Winding Refn 18) Julieta - Pedro Almodóvar 19) Νήμα - Αλέξανδρος Βούλγαρης 20) Fúsi - Dagur Kári + κι άλλες 20 αλφαβητικά Arrival, Denis Villeneuve Café Society, Woody Allen Contratiempo, Oriol Paulo Der Staat gegen Fritz Bauer, Lars Kraume Don't Breathe, Fede Alvarez Finding Dory - Andrew Stanton, Angus MacLane Flaskepo...

Nicolas de Staël