Skip to main content

Δονήσεις


Μου αρέσουν οι μεγάλοι σεισμοί επειδή πάντοτε μας ενώνουν μαζικά στις πλατείες. Οι περισσότεροι εγκαταλείπουμε τα σπίτια μας, φοβούμενοι μην τυχόν και πέσουν επάνω μας και μας πλακώσει η ματαιοδοξία και η απληστία μας, η μνησικακία και τα "Πιστεύω" μας, οι φόβοι και οι μοιρολατρία μας. Αγρυπνούμε με μια ξαφνική αδελφοσύνη, με μια ματωμένη μοναξιά στις μετασεισμικές δονήσεις, λες και ικετεύουμε να μην πεθάνουμε μόνοι μας. Μοιάζει σαν να ενδιαφερόμαστε αληθινά για τη ζωή και τον άγνωστο διπλανό μας. Μοιάζει σαν να αγαπάμε.


Μιχάλης Δέλτα, Κάθαρση

Popular posts from this blog

the wave

David Hockney

Shabazz Palaces

άγαλμα υπό κατασκευή

Αλέξανδρος Παναγούλης
[Ειρήνη Βουρλούμη]