fuzzyburlesque

youth culture

Expressing your opinion is a form of civil defense. My mission was to encourage the opposition movement, to let people know they are not alone in this.

   [ Ενώ το μέλλον μας έρχεται σαν αναδυόμενος σωρός ερειπίων, τυπικά μπενγιαμινικά, εμείς στρέφουμε το βλέμμα μας προς το παρελθόν, για να ξαναδούμε, μάλλον να ανασυστήσουμε, το παλαιό οικοδόμημα που τώρα γκρεμίζεται, το οικοδόμημα που χτίσαμε και μας έχτισε. Κοιτάμε κυρίως τους κρυφούς αρμούς του και τα υπόγεια θεμέλια, τις αθέατες όψεις, ό,τι διαπερνούσε υπόγεια τον κυρίαρχο λόγο και τον υπονόμευε ή τον μετατόπιζε. Κοιτάμε ό,τι γονιμοποιούσε το μέλλον, όχι μόνο ως αντίσταση στην επελαύνουσα βαρβαρότητα των ύστερων χρόνων, αλλά και ως τροχιοδεικτικά μιας ζωής με σύνεση και ελευθερία, μιας ένυλης ουτοπίας.]

Χρόνια επιχειρούσε, δίχως αποτέλεσμα, να φτάσει ως τα βάθη της ψυχής του, ως αυτό που πίστευε πως είναι φως ανέσπερο, ζωής πυρήνας. Κάποτε, επιτέλους, τα κατάφερε. Βρήκε τόσο πυκνό σκοτάδι που το μάσαγε.   [ Αργύρης Χιόνης,  Ακίνητος στου ποταμού την κοίτη ]

Πόρτες κλειστές. Μάταια χτυπάς να σου ανοίξουν. Έξω χιονιάς και παγωνιά, μέσα το τζάκι να ζεσταίνει. Κι ούτε κατάλαβες, πως και γιατί σε κλείδωσαν απέξω. Χτυπάς γερά, φωνάζεις, δεν σ’ ακούνε. Μην περιμένεις, πάρε τη βαριά. Πόρτες που δεν ανοίγουνε τις σπάνε. [Θεοχάρης Παπαδόπουλος]

οι ανθρωποι το πιο συχνα δεν ξερουν τι να κανουνε τα χερια τους. τα δινουν – ταχα χαιρετωντας – σ’αλλους τ’αφηνουνε να κρεμονται σαν αποφυσεις ανευρες ή – το χειροτερο – τα ριχνουνε στις τσεπες τους και τα ξεχνουνε στο μεταξυ ένα σωρο κορμια μενουν αχαιδευτα. ενα σωρο ποιηματα αγραφα. [αργυρης χιονης, λεκτικα τοπια, 1983]

Θα’ θελα οι ευχές που θα δοθούν απόψε να μην είναι σαν αυτές που σκορπίζονται άκοπα στον αέρα. Ζητώ να γίνουμε περισσότερο πολιτικά όντα, να αντιπαλεύουμε την αδικία, να αντιπαρερχόμαστε τα φληναφήματα των κενόδοξων επηρμένων σκλάβων, να πιθηκίζουμε λιγότερο, να καταγγέλουμε το θεσμικό όνειδος που μας πασαλείβουν, να πολεμούμε το αυτοαμνηστευόμενο συστήμά τους, να μην ομφαλοσκοπούμε αλλά να βλέπουμε και να ακούμε τη φωνή μέσα μας κι έξω, να διαλύουμε την ψυχική αιθαλομίχλη, να διαπραγματευόμαστε γιατί δεν είμαστε πτώματα, να προσέχουμε τα σκυλιά, να κινούμε αυτά που ησυχάζουν,να μη γινόμαστε αυτό που σιχαινόμαστε.